werset">1 Mądrość zbudowała sobie dom
i wyciosała siedem kolumn¹,
werset">2 nabiła zwierząt, namieszała² wina
i stół zastawiła.
werset">3 Służące wysłała, by wołały
z wyżynnych miejsc miasta:
werset">4 «Prostaczek niech do mnie tu przyjdzie».
Do tego, komu brak mądrości, mówiła:
werset">5 «Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem,
pijcie wino, które zmieszałam.
werset">6 Odrzućcie głupotę i żyjcie,
chodźcie drogą rozwagi!»


werset">7 Kto poucza szydercę, ściąga na siebie wzgardę,
strofując nieprawego, sam sobie szkodzi³.
werset">8 Nie strofuj szydercy, by cię nie znienawidził,
strofuj mądrego, a będzie cię kochał.
werset">9 Ucz mądrego, a stanie się mędrszy,
oświeć mądrego, a zwiększy swą wiedzę.


werset">10 Treścią⁴ mądrości jest bojaźń Pańska,
rozsądkiem - poznanie Świętego.
werset">11 Dzięki mnie twe dni się pomnożą,
lata życia będą ci dodane.
werset">12 Pomagasz sobie, gdy jesteś rozumny,
a gdyś szydercą, sam na tym ucierpisz.


werset">13 Niewiasta Głupota⁵ ciągle się rzuca,
Pustota niczego nie pojmie.
werset">14 Przy bramie swego domu usiadła,
na tronie⁶, na wyżynach w mieście,
werset">15 by wołać na przechodzących drogą,
na tych, co prosto idą swymi ścieżkami.
werset">16 «Niech zboczy tu niedoświadczony» -
odzywa się do tego, komu brak mądrości:
werset">17 «Przyjemna jest woda kradziona,
chleb [wzięty] skrycie jest smaczny».
werset">18 Nie myśli się o tym, że tam bawią zmarli⁷,
jej zaproszeni - w głębinach Szeolu.