werset">1 O Moabie. To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela:
Biada, albowiem Nebo¹ jest spustoszone,
zdobyte jest Kiriataim,
pohańbiona została Cytadela¹
i napełniona przerażeniem.
werset">2 Nie ma już sławy Moabu,
w Cheszbon obmyślają przeciw niemu zgubę:
«Chodźmy, wytępmy go spośród narodów!»
Także ty, Madmen, ulegniesz zagładzie -
za tobą pójdzie miecz.
werset">3 Słuchaj! Krzyk z Choronaim,
spustoszenie i wielka klęska.
werset">4 «Moab jest pokonany!»
Słychać krzyk aż do Soar.
werset">5 Droga górska do Luchit -
wchodzą nią wśród płaczu.
Na stromej drodze z Choronaim
słychać okrzyk klęski:
werset">6 «Uciekajcie! Ratujcie swe życie!
Stańcie się jak tamaryszek na pustyni!»
werset">7 Tak, ponieważ pokładałaś ufność
w swych twierdzach i w swych skarbach,
będziesz także ty zdobyta.
Kemosz² pójdzie na wygnanie
wraz ze swymi kapłanami i przywódcami.
werset">8 Niszczyciel przyjdzie do każdego miasta,
żadne miasto nie ocaleje.
Ulegnie spustoszeniu Dolina³
i zostanie zniszczona Równina³,
jak to zapowiedział Pan.
werset">9 Dajcie skrzydła Moabowi,
by szybko uleciał.
Miasta jego zostaną spustoszone,
tak że nikt w nich nie zamieszka.
werset">10 Przeklęty ten, co wypełnia dzieło Pańskie niedbale!
Przeklęty ten, który swój miecz powstrzymuje od krwi!⁴
werset">11 Moab się cieszył spokojem od swojej młodości,
spoczywał bezpiecznie na swoich drożdżach.
Nie był przelewany z naczynia do naczynia⁵
ani nie szedł na wygnanie.
Dlatego też zachował swój smak,
a zapach jego nie uległ zmianie.
werset">12 Dlatego więc nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy poślę piwnicznych i przeleją go, naczynia jego opróżnią, a dzbany jego potłuką. werset">13 I będzie się wstydzić Moab Kemosza, tak jak się dom Izraela wstydził Betel⁶, w którym pokładał nadzieję.
werset">14 Jak możesz mówić: «Jesteśmy bohaterami,
prawdziwymi wojownikami?»
werset">15 Niszczyciel Moabu nadchodzi ku niemu,
najlepsi jego wojownicy idą na stracenie -
wyrocznia Króla - Pan Zastępów ma On na imię.
werset">16 Zbliżył się upadek Moabu,
jego nieszczęście nadchodzi bardzo spiesznie.
werset">17 Opłakujcie go,
wszyscy jego sąsiedzi,
i wszyscy, co znacie jego imię!
Mówcie: «Jakże uległa złamaniu
tak twarda laska?
Różdżka tak wspaniała?»⁷
werset">18 Zejdź ze swej chwały
i usiądź wśród spalonej ziemi,
mieszkanko Dibonu!
Nadszedł niszczyciel Moabu przeciw tobie,
niszczy twoje twierdze.
werset">19 Stań na drodze i patrz,
ty, co mieszkasz w Aroerze!
Zapytaj uciekiniera i zbiega;
powiedz: «Co się stało?»
werset">20 Moab został okryty hańbą,
albowiem się załamał!
Wyjcie i krzyczcie,
głoście nad Arnonem⁸,
że Moab spustoszony.
werset">21 Sąd nadchodzi na kraj Równiny, na Cholon,
na Jahsa i na Mefaat,
werset">22 na Dibon, na Nebo, na Bet-Diblataim,
werset">23 na Kiriataim, na Bet-Gamul i na Bet-Meon,
werset">24 na Kerijjot, na Bosra i na wszystkie miasta kraju Moabu, dalekie i bliskie.
werset">25 Odcięty został róg Moabu,
a ramię jego złamane,
wyrocznia Pana.
werset">26 Upójcie go, podniósł się bowiem przeciw Panu.
Niech Moab upadnie w to, co zwymiotował⁹,
i stanie się pośmiewiskiem!
werset">27 Czy może Izrael nie był dla ciebie przedmiotem drwin?
Czy złapałaś go wśród złodziei,
że potrząsasz głową¹⁰, ilekroć o nim mówisz?
werset">28 Opuszczajcie miasta i mieszkajcie wśród skał,
mieszkańcy Moabu,
stańcie się podobni do gołębicy,
która się gnieździ na ścianach gardzieli urwiska.
werset">29 Słyszeliśmy o dumie Moabu,
o wielkiej [jego] wyniosłości,
o zarozumiałości jego i bucie,
o chełpliwości oraz o pysze jego serca.
werset">30 Znam dobrze jego zarozumiałość
- wyrocznia Pana -
nieprawdziwość jego mów,
nieszczerość tego, co czynią.
werset">31 Dlatego podnoszę lament nad Moabem
i nad całym Moabem będę krzyczał,
nad ludźmi z Kir-Cheres będę biadał.
werset">32 Płaczę nad tobą bardziej niż nad Jezer,
winnico Sibmy!
Twoje odrośle sięgają aż do morza,
dochodzą aż do Jazer.
Na twoje jesienne zbiory
i na twoje winobranie
napadł niszczyciel.
werset">33 Ustała radość i uciecha
w sadzie i w ziemi Moab.
Skończyło się wino w tłoczniach,
nikt go nie wytłacza;
pieśń radosna nie jest już pieśnią wesela.
werset">34 Podnosi się krzyk z Cheszbonu do Eleale,
aż do Jahas krzyczą,
z Soar do Choronaim
i do Eglat Szeliszijja.
Nawet wody Nimrim
stają się miejscem odludnym.
werset">35 Sprawię, że nikt już nie będzie w Moabie
- wyrocznia Pana -
wynosił na wyżyny i składał
ofiary swoim bogom.
werset">36 ¹¹ Dlatego się też nad Moabem serce moje
żali jak flet,
moje serce nad ludźmi z Kir-Cheres
żali się jak flet,
gdyż całe zebrane dobro stracili.
werset">37 Albowiem wszystkie głowy są ostrzyżone,
każda broda obcięta,
na wszystkich rękach są nacięcia¹²,
a na biodrach wory pokutne.
werset">38 Na wszystkich dachach Moabu i na jego placach
tylko powszechne narzekanie.
Zmiażdżyłem bowiem Moab
jak bezużyteczne naczynie
- wyrocznia Pana.
werset">39 Jak bardzo jest złamany! Narzekajcie!
Jak haniebnie Moab uciekł!
Stał się więc Moab urągowiskiem
i postrachem¹³ wszystkich swych sąsiadów.
werset">40 To bowiem mówi Pan:
Oto się unosi jak orzeł¹⁴
i rozpościera swe skrzydła nad Moabem.
werset">41 Miasta są zdobyte, twierdze zajęte,
serce zaś dzielnych Moabu będzie dnia tego
jak serce rodzącej kobiety.
werset">42 Moab zostanie zniszczony,
przestanie być narodem,
bo się wynosił ponad Pana.
werset">43 Popłoch, przepaść, pułapka¹⁵ -
przyjdą na ciebie,
co zamieszkujesz Moab -
wyrocznia Pana.
werset">44 Ten, co ucieknie przed grozą,
wpadnie w przepaść;
wydobywając się z przepaści
zostanie schwytany w pułapkę.
Naprawdę sprowadzę to na Moab,
w roku ich kary - wyrocznia Pana.
werset">45 W cieniu Cheszbonu się zatrzymają
wycieńczeni uchodźcy;
lecz ogień wyjdzie z Cheszbonu,
a płomień z pola Gichon¹⁶:
pochłonie on bok Moabu
i czaszkę tych, co czynią wrzawę.
werset">46 Biada tobie, Moabie!
Jesteś zgubiony, narodzie Kemosza,
bo twoi synowie będą wzięci do niewoli,
a córki twoje pójdą na wygnanie.
werset">47 Zmienię jednak los Moabu
w przyszłości - wyrocznia Pana¹⁷.
Dotąd sąd na Moabem.