werset">1 Uciekajcie z Jerozolimy, synowie Beniamina!
W Tekoa¹ dmijcie w trąby!
Na Bet-ha-Kerem¹ wznieście znak!¹
Albowiem od północy zagraża nieszczęście
i wielka katastrofa.
werset">2 Do wybornego pastwiska podobna jesteś,
Córo Syjonu!
werset">3 Przyjdą do ciebie pasterze ze swoimi trzodami²,
rozbiją namioty dokoła ciebie,
będą paść każdy na własną rękę.


werset">4 «Przygotujcie się do walki przeciw niej!
Naprzód, wedrzyjmy się w południe!»
- «Biada nam, bo dzień się ma ku końcowi,
bo się już wydłużają cienie wieczorne!»
werset">5 - «Naprzód! Wedrzyjmy się w nocy
i zniszczmy jej pałace!»
werset">6 Bo to mówi Pan Zastępów:
«Zetnijcie jej drzewa³
i usypcie wał dokoła Jerozolimy,
bo to miasto kłamstwa,
sama w nim nieprawość.


werset">7 Jak studnia tryska wodą,
tak tryska jej przewrotność.
"Gwałt i ucisk" - dają się w niej słyszeć,
choroba i rany - oto, co jest stale przed moim obliczem.
werset">8 Strzeż się, Jerozolimo,
bym się nie odwrócił od ciebie,
bym nie obrócił cię w pustynię,
w ziemię nie zamieszkałą».
werset">9 To mówi Pan Zastępów:
«Zbieraj starannie, jak przy winobraniu,
Resztę Izraela!
Jak dokonujący winobrania wyciągaj rękę
ku gałązkom winorośli!»⁴
werset">10 Do kogo mam mówić i kogo ostrzegać,
aby posłuchali?
Oto ucho ich jest nieobrzezane,
tak że nie mogą pojąć.
Oto słowo Pańskie wystawione jest u nich na urąganie,
nie mają w nim upodobania.


werset">11 A ja pełen jestem gniewu Pańskiego,
nie mogę go powstrzymać.
«Wylej go na dzieci na ulicy
i na zgromadzenie młodzieńców!
Wszyscy bowiem będą zabrani: mąż z żoną,
starzec wraz z mężem podeszłego wieku.
werset">12 Domy ich przejdą na własność innych,
podobnie jak pola i żony.
Bo wyciągnę rękę⁵
nad mieszkańcami tego kraju - wyrocznia Pana.


werset">13 Albowiem od najmniejszego do największego
wszystkich ogarnęła żądza zysku:
od proroka do kapłana -
wszyscy popełniają oszustwa.
werset">14 Usiłują zaradzić katastrofie mojego narodu,
mówiąc beztrosko: "Pokój, pokój"⁶,
a tymczasem nie ma pokoju.
werset">15 Okryci są hańbą, ponieważ postępowali obrzydliwie.
Co więcej, zupełnie się nie wstydzą,
dlatego upadną wśród tych, co mają upaść,
runą, gdy ich nawiedzę» - wyrocznia Pana.


werset">16 To mówi Pan:
«Stańcie na drogach i patrzcie,
zapytajcie o dawne ścieżki,
gdzie jest droga najlepsza⁷ - idźcie po niej,
a znajdziecie dla siebie wytchnienie.
Ale powiedzieli: "Nie pójdziemy".
werset">17 I ustanowiłem dla was strażników⁸:
"Uważajcie na głos trąby!"
Ale oni powiedzieli: "Nie będziemy uważać".
werset">18 Dlatego słuchajcie, narody,
i rozumiejcie dobrze,
co zamierzam uczynić.
werset">19 Słuchaj, ziemio!
Oto zamierzam sprowadzić na ten naród nieszczęście:
będzie to owoc ich przewrotnych zamysłów.
Nie zważali bowiem na moje słowa,
a moim prawem wzgardzili.
werset">20 Na co sprowadzacie Mi kadzidło ze Saby⁹
albo wyborny korzeń trzcinowy z dalekiej ziemi?
Nie podobają Mi się wasze całopalenia,
a wasze krwawe ofiary nie są Mi przyjemne»⁹.
werset">21 Dlatego to mówi Pan:
«Oto postawię temu narodowi przeszkody,
na których się potkną ojcowie wraz z synami,
sąsiad i przyjaciel zginą».


werset">22 ¹⁰ To mówi Pan:
«Oto nadchodzi naród z ziemi północnej,
wielki naród powstaje z krańców ziemi.
werset">23 Łuk i miecz trzymają w ręku,
są okrutni i bez litości.
Ich wrzawa jest jak szum morza,
i dosiadają koni,
gotowi jak jeden mąż do walki
przeciw tobie, Córo Syjonu!
werset">24 Usłyszeliśmy wieść o nich -
ręce nam opadły,
lęk nas ogarnął
i ból, niby rodzącą kobietę.
werset">25 Nie wychodźcie na pole
ani nie chodźcie po drodze,
bo miecz nieprzyjaciela [grozi],
trwoga ze wszech stron.
werset">26 Córo mojego narodu, przywdziej wór pokutny
i kajaj się w popiele!
Okryj się smutkiem, jak po synu jedynym,
gorzką żałobą,
bo przyjdzie na nas nagle niszczyciel.
werset">27 Ustanowiłem ciebie, jako badającego mój naród,
byś poznał i sprawdził jego postępowanie.
werset">28 ¹¹ Wszyscy oni są niesforni, popełniając przestępstwa,
są miedzią i żelazem,
wszyscy postępują nikczemnie.
werset">29 Ołów został rozgrzany
na podwójnym ogniu przez miech kowalski.
Próżne wysiłki przetapiającego metal:
przewrotni nie dadzą się oddzielić.
werset">30 Nazwijcie ich srebrem odrzuconym,
bo odrzucił ich Pan».