werset">1 I zaprzestali trzej mężowie odpowiadać Hiobowi, gdyż w oczach własnych był on sprawiedliwy. werset">2 Wtedy wybuchnął gniewem Elihu¹, syn Barakeela, Buzyta, ze szczepu Ram. Rozgniewał się na Hioba, że się uznaje za sprawiedliwego u Boga. werset">3 Rozgniewał się i na trzech przyjaciół, że nie znaleźli odpowiedzi i potępili Boga². werset">4 Odwlekał jednak Elihu rozmowę swą z Hiobem, ponieważ tamci wiekiem byli od niego starsi. werset">5 Teraz Elihu zauważył, że trzej mężowie nie wiedzą, co odpowiedzieć, i wybuchnął gniewem.


werset">6 Zabrał głos Elihu, syn Barakeela, Buzyta, i rzekł:
«Co do lat jestem młody,
wy zaś jesteście już starzy:
stąd się przeląkłem, strwożyłem,
nie ujawniłem swej wiedzy.
werset">7 Niech mówią lata - myślałem,
podeszły wiek jest rozumny.


werset">8 Ale to duch w człowieku,
to Wszechmocnego tchnienie go poucza.
werset">9 Mądrość nie z wiekiem przychodzi,
a prawość nie tylko starcom jest znana.
werset">10 Stąd mówię: Mnie posłuchajcie;
niechaj przedstawię swą wiedzę!


werset">11 Czekałem na wasze mowy,
wasze dowody ważyłem;
gdyście szukali wyrazów,
werset">12 zwracałem na was uwagę.
Nikt z was nie zwyciężył Hioba,
nikt mu już nie odpowiada.
werset">13 Nie mówcie: "Znaleźliśmy mądrość";
odeprze go³ Bóg, a nie człowiek.
werset">14 Własną przygotowuję mowę
i nie tak, jak wy, mu odpowiem.


werset">15 Zamilkli. Już więcej nie mówią:
[widocznie] słów zabrakło.
werset">16 Czekałem. Nie odpowiadają.
Stoją. Nie wiedzą, co odrzec.
werset">17 Niech ja z kolei coś powiem,
niech ja wyjawię swą wiedzę!
werset">18 Gdyż słów jestem pełen,
od wnętrza duch mnie przymusza.
werset">19 Me serce jak wino zamknięte,
rwie się jak nowe bukłaki.
werset">20 Muszę powiedzieć dla ulgi.
Otworzę swe usta. Przemówię.
werset">21 Nie trzymam niczyjej strony.
Nie będę schlebiał nikomu⁴,
werset">22 gdyż dusza moja nie cierpi pochlebstw,
wnet by mnie Stwórca usunął⁵.