werset">1 Wspaniałość wysokości, sklepienie o przezroczystej jasności,
tak wygląda niebo - przepiękny widok.


werset">2 Widok wschodzącego słońca mówi [nam],
że jest ono czymś najbardziej godnym podziwu, dziełem Najwyższego.
werset">3 W południe wysusza ono ziemię,
a któż może wytrzymać jego upał?
werset">4 Jak rozżarza się podmuchem piec, przy pracach wymagających żaru,
tak słońce trzy razy mocniej rozpala góry,
wydaje ognistą parę,
a świecąc promieniami, oślepia oczy.
werset">5 Wielki jest Pan, który je uczynił
i na którego rozkaz spieszy się ono w swoim biegu.


werset">6 Księżyc też świeci zawsze w swojej porze,
aby ustalać czas i być wiecznym znakiem.
werset">7 Księżyc wyznacza dni świąt,
to źródło światła, które się zmniejsza osiągnąwszy pełnię¹.
werset">8 Miesiąc od niego ma swoje imię.
Zwiększając się dziwnie wśród odmian,
jest latarnią obozową wojska na wysokościach,
świecącą na sklepieniu niebieskim.


werset">9 Wspaniałość gwiazd jest pięknością nieba,
błyszczącą ozdobą na wysokościach Pana.
werset">10 Na polecenie Świętego trzymają się Jego wyroku
i nie nużą się odbywaniem swych straży.


werset">11 Patrz na tęczę i wychwalaj Tego, kto ją uczynił,
nadzwyczaj piękna jest w swoim blasku:
werset">12 otacza niebo kręgiem wspaniałym,
a napięły ją ręce Najwyższego.


werset">13 Rozkazem swoim rzuca On błyskawice²
i szybko wysyła pioruny, sługi swego sądu.
werset">14 Przez Niego również otwierają się skarbce
i wylatują chmury jak ptaki.
werset">15 Swą potęgą wzmacnia chmury
i bryły gradu zostają drobno pokruszone.
werset">16 Na widok Jego zatrzęsły się góry,
a na rozkaz woli Jego wieje wiatr południowy.
werset">17 Głos Jego grzmotu karci ziemię,
jak nawałnica wiatru północnego i kłębowisko wichru.
werset">18 Rozrzuca On śnieg jak osiadające ptaki,
a jego opad jak chmara szarańczy.
Piękność jego bieli zadziwia oko,
a takim opadem zachwyca się serce.
werset">19 On szron jak sól rozsiewa po ziemi,
który marznąc jeży się ostrymi kolcami.
werset">20 Gdy mroźny wiatr północny zawieje,
ścina się lód na wodzie
i kładzie się na całym zbiorniku wód,
przyodziewając go jakby pancerzem.
werset">21 [Wicher] objada góry, wypala step
i jak ogień pożera świeżą zieleń.
werset">22 Nagle lekarstwem na to staje się mgła,
a po upale rosa spadająca - pocieszeniem.
werset">23 Według swej myśli On ujarzmił odmęty wód
i osadził na nich wyspy.
werset">24 ³ Ci, którzy pływają po morzu, opowiadają o jego niebezpieczeństwach,
i dziwimy się temu, co słyszą nasze uszy.
werset">25 A tam, tak nadzwyczajne i dziwne dzieła,
rozmaitość wszystkich zwierząt i świat potworów morskich!
werset">26 Dzięki Niemu też Jego posłaniec będzie miał szczęśliwą drogę,
bo słowo Jego wszystko układa.
werset">27 Wiele moglibyśmy mówić, ale do końca byśmy nie doszli,
zakończeniem zaś mów niech będzie: «On jest wszystkim!»⁴
werset">28 Jeżeli zechcemy jeszcze Go chwalić, gdzie siłę znajdziemy:
Jest On bowiem większy niż wszystkie Jego dzieła.
werset">29 Panem jest straszliwym i bardzo wielkim,
a przedziwna Jego potęga.
werset">30 Gdy wychwalać będziecie Pana, wywyższajcie Go,
ile tylko możecie, albowiem i tak będzie jeszcze wyższym,
a gdy Go wywyższać będziecie, pomnóżcie siły,
nie ustawajcie, bo i tak nie dojdziecie [do końca].
werset">31 Któż Go widział i mógł to opowiedzieć,
i któż Go tak wysławił, jak tego jest godzien?
werset">32 Istnieje wiele tajemnic jeszcze większych niż te,
widzimy bowiem tylko nieliczne Jego dzieła.
werset">33 Pan bowiem uczynił wszystko,
a bogobojnym dał mądrość.