werset">1 Wszedł znowu do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschłą rękę. werset">2 A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć. werset">3 On zaś rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: «Stań tu na środku!». werset">4 A do nich powiedział: «Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie ocalić czy zabić?» Lecz oni milczeli. werset">5 Wtedy spojrzawszy wkoło po wszystkich z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serca, rzekł do człowieka: «Wyciągnij rękę!». Wyciągnął, i ręka jego stała się znów zdrowa. werset">6 A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda² zaraz odbyli naradę przeciwko Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.




werset">7 Jezus zaś oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A szło za Nim wielkie mnóstwo ludu z Galilei. Także z Judei, werset">8 z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o Jego wielkich czynach. werset">9 Toteż polecił swym uczniom, żeby łódka była dla Niego stale w pogotowiu ze względu na tłum, aby się na Niego nie tłoczyli. werset">10 Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby się Go dotknąć. werset">11 Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: «Ty jesteś Syn Boży». werset">12 Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały.


werset">13 Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. werset">14 I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, werset">15 i by mieli władzę wypędzać złe duchy. werset">16 Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; werset">17 dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges⁵, to znaczy synowie gromu; werset">18 dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego werset">19 i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.


werset">20 Potem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się nie mogli. werset">21 Gdy to posłyszeli Jego bliscy⁶, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: «Odszedł od zmysłów».


werset">22 Natomiast uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: «Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy».
werset">23 Wtedy przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: «Jak może szatan wyrzucać szatana? werset">24 Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się ostać. werset">25 I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. werset">26 Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i wewnętrznie jest skłócony, to nie może się ostać, lecz koniec z nim. werset">27 Nie nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i wtedy dom jego ograbi.
werset">28 ⁸ Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. werset">29 Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego». werset">30 Mówili bowiem: «Ma ducha nieczystego».


werset">31 Tymczasem nadeszła Jego Matka i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać. werset">32 Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: «Oto Twoja Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie». werset">33 Odpowiedział im: «Któż jest moją matką i [którzy] są braćmi?» werset">34 I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. werset">35 Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką».