werset">1 Wołaj! Czy ktoś ci odpowie?
Do kogo ze świętych¹ się zwrócisz?
werset">2 Żal nierozsądnych zabija,
a gniew uśmierca niemądrych.
werset">3 Patrzałem, jak głupiec zapuszczał korzenie,
gdy wtem widzę, że w jego siedzibie
werset">4 synowie są bez pomocy,
w bramie ich sąd bez obrońcy,
werset">5 zbiory ich głodni zjadają
lub do kryjówek zanoszą;
chciwi bogactwa ich pragną.
werset">6 Wszak boleść nie z roli wyszła,
ni z ziemi cierpienie wyrosło.
werset">7 To człowiek się rodzi, by jęczeć²,
jak iskra, by unieść się w górę.


werset">8 Lecz ja bym się zwrócił do Boga,
Bogu przedstawiłbym sprawę.
werset">9 On czyni niezmierne dziwy,
a cudów Jego bez liku:
werset">10 On udziela glebie deszczu,
posyła wody na powierzchnię ziemi,
werset">11 wysoko podnosi zgnębionych,
smutni się szczęściem weselą.
werset">12 Udaremnia zamysły przebiegłych:
dzieło ich rąk - nieskuteczne;
werset">13 chytrzy złapani, choć sprytni -
daremne knowania podstępnych.
werset">14 Za dnia popadają w ciemność,
w południe macają jak w nocy.
werset">15 Sierotę ratuje od miecza,
biedaka - z przemocy mocarza,
werset">16 ubogi się karmi nadzieją,
bo nieprawość zamyka swe usta.


werset">17 Szczęśliwy, kogo Bóg karci,
więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego.
werset">18 On zrani, On także uleczy,
skaleczy - i ręką swą własną uzdrowi.
werset">19 Od sześciu³ nieszczęść uwolni,
w siedmiu - zło ciebie nie dotknie;
werset">20 w nędzy wykupi od śmierci,
na wojnie od miecza wybawi.
werset">21 Unikniesz chłosty języka,
nie strwoży cię nieszczęście, gdy spadnie;
werset">22 będziesz się śmiał z suszy i głodu,
nie zadrżysz przed dzikim zwierzęciem,
werset">23 gdyż zawrzesz pakt z kamieniami
i przyjaźń z polną zwierzyną.
werset">24 Ujrzysz twój namiot spokojnym,
mieszkanie zastaniesz bez braków.
werset">25 Poznasz, że wielu masz potomków,
że twych dzieci - jak trawy na łące.
werset">26 Dojrzały zejdziesz do grobu,
jak snopy zbierane w swym czasie.
werset">27 Tośmy zbadali i tak jest;
posłuchaj i sam to chciej pojąć!»